Stanisław Wilczek (1904-1944)

Stanisław Wilczek (1904-1944)

Stanisław Wilczek

Wilczek, fot. z okresu międzywojennego, arch. BGK
Zaświadczenie AK ppor. S. Wilczka ps. „Staszek” z 25 sierpnia 1944 r., arch. BGK
Legitymacja służbowa BGK S. Wilczka z okresu niemieckiej okupacji z podpisem niemieckiego komisarza z 2 stycznia 1941 r., arch. BGK
Legitymacja służbowa BGK S. Wilczka z okresu niemieckiej okupacji z podpisem niemieckiego komisarza 13 grudnia 1943 r. arch. BGK
Rota przyrzeczenia służbowego BGK z podpisem S. Wilczka, złożona w oddziale BGK w Katowicach 13 grudnia 1924 r. , arch. BGK
 

Pracownik BGK w latach 1924-1944, żołnierz AK w stopniu ppor., ps. „Staszek”, zginął  podczas Powstania Warszawskiego prawdopodobnie 24 września 1944 r. Urodzony w Tarnopolu, w listopadzie 1923 r. po ukończeniu rocznego kursu dla abiturientów w krakowskiej Akademii Handlowej rozpoczął pracę w katowickim oddziale Polskiego Banku Krajowego, jednego z trzech, których fuzja leżała u podstaw utworzenia w 1924 r. BGK. Po przekształceniu oddziału w Katowicach w oddział BGK, Stanisław Wilczek pracował w nim do listopada 1926 r., po czym rozpoczął studia prawnicze. Po ich ukończeniu w 1929 r. rozpoczyna pracę w poznańskim oddziale BGK, skąd w 1933 r. przenosi się do centrali banku w Warszawie.

 

1 września 1939 r. zostaje zmobilizowany i wcielony do rezerwowej jednostki wojskowej na Wołyniu, którą rozformowano w momencie wkroczenia Armii Czerwonej 17 września 1939 r. na terytorium Polski. W cywilnym przebraniu dociera do Glińska koło Równego, gdzie wraz z zarządem BGK ewakuowało się z Warszawy ponad 300 pracowników centrali wraz z rodzinami. Wśród nich była również żona i dzieci Stanisława Wilczka. Do Warszawy wraca w grudniu 1939 r. i zgłasza się do pracy w centrali BGK, kierowanego przez niemieckiego komisarza. Następnie kończy w stopniu podporucznika konspiracyjny kurs AK.  

 

1 sierpnia 1944 r. ppor. Wilczek stawia się w miejscu wyznaczonej przez dowództwo AK na godzinę „W” zbiórki. Po zakończeniu wojny w relacji jego syna „żona Stanisława Wilczka otrzymała zawiadomienie o ekshumacji zwłok męża i odnalezione przy nim dokumenty osobiste, w tym legitymacje BGK i AK. Jego szczątki spoczęły w jednej z bezimiennych, zbiorowych mogił na Cmentarzu Wolskim, gdzie chowano wówczas poległych powstańców razem z cywilną ludnością, która poniosła śmierć od kul i bomb niemieckich. Dopiero po 1956 r. zezwolono żonie na umieszczenie tam nazwiska męża, ale bez podania stopnia wojskowego i przynależności do AK. W trudnych pierwszych latach powojennych wdowa po Stanisławie Wilczku, Zofia znalazła pracę w reaktywowanej przez pracowników BGK spółdzielni „Spólnota”, co zapewniło jej rodzinie podstawy egzystencji”.